زن سی و پنج سالهای که سالها بهدلیل افسردگی در تاریکی فرو رفته بود، درباره روزی که تصمیم گرفت زندگیاش را تغییر دهد، میگوید: «آن روز حس میکردم دیگر هیچ راهی نیست. دیوارهای اتاقم انگار داشتند به سمتم میآمدند. اما صدای تلفن، صدای یکی از دوستانم بود که گفت: “من اینجا هستم، با هم قدم میزنیم.” همان لحظه، احساس کردم شاید هنوز امیدی هست.» تارا حالا به عنوان یک فعال اجتماعی، داستانش را با دیگران به اشتراک میگذارد تا به آنها نشان دهد که حتی در تاریکترین شبها، میشود نور را پیدا کرد.
صدای زنگ تلفن در آن لحظه، نه فقط یک تماس ساده که یک پل نجات بود. پل نجاتی که بسیاری از کسانی که روزهای سخت را گذراندهاند، آن را درک میکنند. محمد، مردی پنجاه ساله که بیش از یک دهه با افکار خودکشی مبارزه کرده، میگوید: «گاهی فقط یک جمله ساده، یک حالِ خوب کوتاه، میتواند فرق زندگی و مرگ را رقم بزند. من سالها فکر میکردم تنها یک راه دارم، اما وقتی کسی بدون قضاوت کنارم نشست، فهمیدم زندگی هنوز معنا دارد.»
فضای اتاقی کوچک در مرکز مشاوره، پر از نور ملایم و صدای آرام نفسهاست. زن و مردی با چشمانی پر از تجربه، جملهای به یادماندنی میگویند: «پیشگیری از خودکشی یعنی شنیدن، بودن و باور کردن.» این جملهای است که بارها و بارها میان کسانی که در این راه هستند تکرار میشود؛ شنیدن دردهای ناگفته، بودن در کنار کسی که احساس تنهایی میکند و باور کردن ارزش زندگی او.
در روز جهانی پیشگیری از خودکشی، فعالیتهای متعددی برگزار میشود؛ از جلسات آموزشی تا گفتگوهای صمیمانه در فضای مجازی. اما پشت این رویدادها، داستانهایی از مبارزه، امید و پیروزی پنهان است. نرگس، دانشجوی روانشناسی که خود تجربه افسردگی را پشت سر گذاشته، میگوید: «وقتی به همکلاسیهایم میگویم که روزهای تاریک داشتم، میبینم چطور چشمانشان پر از تعجب و همدلی میشود. این ارتباط انسانی، همان چیزی است که میتواند زندگیها را نجات دهد.»
تجربههای شخصی افرادی که تا مرز خودکشی رفته اند این پیام را به ما میرسانند که پیشگیری از خودکشی نه فقط یک موضوع پزشکی یا اجتماعی، بلکه یک داستان انسانی است؛ داستانی که هر یک از ما میتوانیم بخشی از آن باشیم. در سکوت یک شب سرد، در دل یک خانواده، یا در میان دوستان، کلمات مهربان و حمایتگر میتوانند جادوییترین معجزهها را رقم بزنند.
مرتضی، پدر دو فرزند، با صدایی آرام و لرزان تعریف میکند: «وقتی پسرم به من گفت که نمیخواهد ادامه دهد، قلبم شکست. اما بعد فهمیدم که باید گوش کنم، بدون قضاوت، بدون ترس. ما با هم شروع به صحبت کردیم، و حالا هر روز که بیدار میشود، به من میگوید: “بابا، ممنون که کنارم هستی.” این جمله برای من یعنی زندگی.»
در پایان، روز جهانی پیشگیری از خودکشی به ما یادآوری میکند که هر انسانی در دل خود معجزهای دارد. معجزهای که با شنیده شدن، دیده شدن و باور شدن زنده میماند. اگر شما یا کسی که میشناسید در تاریکی است، به یاد داشته باشید که دستهای مهربان همیشه آمادهاند تا شما را به سوی نور هدایت کنند. و شاید، همین حضور کوچک ما برای دیگری، بزرگترین دلیل برای زندگی باشد.
